The present issue of our quarterly has been titled "My Body". The topic emerged while seeking an answer to the question of what the meaning of our bodily existence is. There are social structures serving the well-being, rejuvenation and beauty of our bodies as well as those that exterminate them at the moment of conception, do not allow them to last until natural death or even refuse to take care of them after they become useless. Those circumstances are beneficial for Christians as they urge them to send a clear message about the meaning of the body.

W Liście do Kolosan św. Paweł pisze o Bogu, który pojednał nas ze sobą "w doczesnym ciele Chrystusa przez śmierć" (por. Kol 1,22). Określeniu "doczesne ciało" w języku greckim odpowiadają dwa różne rzeczowniki: soma i sarks, tak, że tłumacząc dosłownie to miejsce, przeczytamy o pojednaniu, które dokonało się "w ciele ciała [Chrystusa]".

Wiara w zmartwychwstanie umarłych stanowiła od początku istnienia Kościoła podstawowy element chrześcijańskiego Credo, czego szczególnym przykładem są listy św. Pawła oraz literatura epoki patrystycznej, zwłaszcza licznie pojawiające się od połowy II wieku traktaty poświęcone kwestii ciała zmartwychwstałego.

"Dziś toczy się bój o duszę tego świata" - zauważył w książce Przekro­czyć próg nadziei bł. Jan Paweł II. Polem batalii jest ludzka osoba i cielesność. Czy człowiek naprawdę jest duchem ucieleśnionym? Czy dwoje mogą być jednym ciałem? Sprawa dotyczy pojmowania ludzkiej płciowości i miłości, małżeństwa i rodziny.

Teologią ciała nazwał Jan Paweł II swoje rozważania, poświęcone etycznemu sensowi sakramentu małżeństwa. Papież wygłaszał je podczas audiencji środowych w latach 1979-1984, stąd znane są jako katechezy środowe.

Zapytałem N. N., co chciał osiągnąć. Skrzywił się lekko i skulił w sobie, co w ustalającej się z wolna stylistyce naszych rozmów oznaczało niechęć, zażenowanie i bezbronność, a także życzenie, aby fascynacje apologią terroru stalinowskiego napisaną przez Maurice’a Merleau-Ponty’ego i wydrukowaną w Les Temps Modernes przenieść do czasu przeszłego dokonanego.

Stwierdzając, iż aktualny kryzys ekonomiczny ma podłoże w kryzysie etycznym, Benedykt XVI nie powiedział nic nowego. Ekonomia jest działem etyki, a więc zachwiania etyczne muszą rzutować na tak angażu­ją­cą człowieka i społeczeństwa dziedzinę życia, jaką jest bogacenie się.

W różny sposób człowiek może korzystać z własnego ciała. Może je szanować lub lekceważyć, posługiwać się nim, jak każdym innym narzędziem, albo przeciwnie, wykorzystywać inne przedmioty do zaspokajania swoich cielesnych pragnień.

Z MIECZYSŁAWEM KOŻUCHEM SJ, kierownikiem duchowym i rekolekcjonistą, rozmawia ks. Wojciech Węckowski

W dawnej formacji kapłańskiej myśl o ciele pojawiała się przede wszystkim w aspekcie ascetycznym. A jak dziś patrzymy na ascezę ciała? Którą możemy określić jako zdrową, a którą jako chorą?

Z KS. ABP. ZBIGNIEWEM STANKIEWICZEM, metropolitą Rygi, rozmawia Agnieszka Strzępka

Kościół na Łotwie przetrwał mimo komunizmu i nazizmu. Jakie wydał w tym czasie owoce?

Powszechnie znane jest wyrażenie, które pojawia się w pierwszych zda­niach Wyznań św. Augustyna: "Niespokojne jest serce nasze" (inquie­tum est cor nostrum). Mówi ono o niepokoju serca podzielonego między miłością do świata a miłością do Boga.

Najwyższy i najniższy. Transcendentny i nieskończenie bliski. Wszechmocny i cierpiący Sługa. Czyż Bóg nie jest - jak stwierdził Mikołaj z Kuzy - zbieżnością przeciwieństw? Czyż zupełnie Inny, wieczny i trzykroć świę­ty, nie objawia się w rysach kogoś, kto zdaje się być Jego przeciwień­stwem - w rysach ludzkiego oblicza, słabego i śmiertelnego?

Piotr z pewnością przechowywał w pamięci serca wiele rozmów z Jezusem. Były one czymś więcej niż wspomnieniami. Były jak światło, dzię­ki któremu widział drogę. Wśród "świętych pamiątek” przechowywał roz­mowę z Cezarei Filipowej.

Światło i ciemność są dwiema rzeczywistościami fizycznymi, do których zwykle się odwołujemy, by symbolicznie wyrazić dobro i zło. W świecie, w którym żyjemy, gdzie wzrasta liczba pojawiających się kon­fliktów, a wraz z nimi prób pojednania, wydaje się, że dobro i zło ze so­bą współistnieją i jakby się równoważą.

Drodzy bracia biskupi i prezbiterzy! Drodzy bracia i siostry w Chrys­tusie!
W kontekście refleksji, jaką podejmujemy na sympozjum "Ku uzdrowieniu i odnowie", pamiętamy, że jesteśmy tutaj tego wieczoru nie tylko jako ludzie wierzący, ale także jako pokutnicy.

Na wyjątkowe miejsce muzyki w Kościele wskazał Sobór Watykański II. Stwierdził on, że muzyka jest "integralną częścią uroczystej liturgii" (KL, 112). Jest to nowe spojrzenie na muzykę kościelną, która stanowiąc część liturgii, tym samym służy istotnemu jej celowi.

Skuteczna walka z pedofilią nie polega na spontanicznych działaniach, ale na stałym, profesjonalnym i konsekwentnym wysiłku. Dlatego też czterodniowe sympozjum na temat pedofilii "Ku uzdrowieniu i odnowie", jakie odbyło się w początkach lutego na Papieskim Uniwersytecie Grego­riańskim w Rzymie, zostało pomyślane nie tyle jako jednorazowa dyskusja ekspertów, ile raczej jako warsztaty dla delegatów różnych środowisk kościelnych.

Wzgórza, zieleń, przestrzeń, malownicze Jezioro Żywieckie witają tych, którzy udają się do Rychwałdu. Tu znajduje się prowadzone przez franciszkanów konwentualnych prowincji krakowskiej maryjne sanktuarium. Wielu ludzi kojarzy tę wieś także z działalnością o. Grzegorza Sroki, znanego zielarza.

Skazany, który zostaje wolontariuszem w hospicjum, ma możliwość przebywania poza więzieniem, poza celą. Zaczyna przebywać wśród ludzi, którzy realizują wspólne założenia, idee, pomysły. Staje się częścią zespo­łu, w sposób naturalny bierze odpowiedzialność za powierzone mu obowiązki.

Niedawno pewnemu księdzu, mojemu koledze, postawiono publicznie zarzut wprowadzania "podziałów", "niepotrzebnych animozji" i powodo­wania "krzywdy" dzieci, które we Mszy świętej uczestniczą nieregularnie lub wcale, a o których ich koledzy i koleżanki pamiętali w czasie uroczystości pierwszej Komunii świętej w modlitwie powszechnej.

Dzisiaj, gdy z perspektywy trwającej terapii patrzę na swoje życie, zauważam, że moje ciało, które przez lata było tematem trudnym, wstydliwym, celowo zapominanym i niedowartościowanym, stale mnie o czymś informowało, domagało się jakiegoś wypowiedzenia- Jakby chciało mi rzec: „Należę do ciebie- Zajmij się mną! Mówię o tobie więcej, niż ci się wydaje!”-

Wiosną 1999 roku zacząłem odczuwać bóle wzdłuż lewej nogi - krótkie, ale dość silne. Początkowo lekceważyłem je; ponieważ jednak się powtarzały, zgłosiłem się do lekarza. Już wcześniej miewałem problemy z korzonkami, więc badania poszły w kierunku zmian w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Mam 54 lata, jestem w małżeństwie z Alicją od 30 lat. Mamy siedmioro dzieci i pięcioro wnuków, które dał nam Pan. Od przeszło 20 lat jesteśmy we wspólnocie neokatechumenalnej u jezuitów w Lublinie przy ul. Królewskiej.
Pochodzę z tradycyjnej rodziny katolickiej, więc podstawy religijności otrzymałem od moich rodziców.

Mam na imię Paweł i jestem seksoholikiem. Do 37. roku życia byłem w czynnym nałogu. Moje chore zainteresowanie seksualnością ujawniło się już w 4. roku życia (fantazje, podglądactwo). Nie znam przyczyn tego zjawiska. W wieku 8 lat zrezygnowałem z tych praktyk (pojawiły się migreny i depresje).

Nie mogło być inaczej. Po kilkugodzinnej burzy i całonocnej ulewie dzień ledwie wstał. Ani Giewontu, ani Gubałówki. Słowem - równina mazowiecka. Tak wyglądało tego majowego ranka Zakopane, przygniecione mokrą mgłą, kapiącym non stop deszczem.

GISBERT GRESHAKE
Być kapłanem dzisiaj
tłum. Wiesław Szymona OP
W drodze, Poznań 2010, ss. 558.