Rzadko kiedy film fabularny, wchodząc na ekrany kin, tak bardzo współgra z gorącym nurtem aktualności. Przypadki pedofilii, jakich dopuścili się niektórzy księża, ujawniane po latach milczenia i zamiatania sprawy pod dywan, kosztowały Kościół ka­tolicki utratę wiarygodności
w oczach wielu ludzi. Zdarzały się także fałszywe oskarżenia
rozpowszechniane przez osoby, które chciały na tym zarobić.

Walka komunistycznego państwa z Kościołem katolickim w Polsce
i katolicyzmem faktycznie trwała nieprzerwanie od jesieni 1947 roku. Biskupi polscy i wierna im większość braci kapłańskiej pracującej w pa­rafiach, a także zakonnice i zakonnicy zostali potraktowani przez komuni­stów w kategoriach nielegalnej opozycji politycznej, wobec której należy zastosować sankcje administracyjno-prawne, a także represje – w tym personalne – od prostej inwigilacji, po zastraszenia, areszty, więzie­nie,
a nawet mordy sądowe i skryte zabójstwa.

Jestem zakonnikiem i od czterech lat kapłanem. Dwa lata temu 7 października 2007 roku spowodowałem wypadek, w wyniku którego poniosły śmierć dwie osoby. Pośpiech, nadmierna prędkość, poślizg i czołowe zderzenie. Niestety, we krwi również alkohol – około 0,6 promila.

KS. WOJCIECH RZESZOWSKI

Współczesny Kościół jest coraz bardziej otwarty na nauki psychologiczne. Nie są one – jak dawniej – postrzegane jako zagrożenie, lecz ja-
ko stosowne „narzędzie”, które, jeśli będzie dobrze wykorzystane, może pomóc głębiej współpracować z łaską Bożą. W takim klimacie można odczytywać najnowszy dokument Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego Zasady korzystania z dorobku psychologii w procesie przyjmowania kandydatów i ich formacji do kapłaństwa1. Szanując kompetencje
i zadania poszczególnych osób i dziedzin naukowych, zaprasza on do dialogu i współpracy, których celem ma być pomoc osobom powołanym w bardziej owocnym przygotowaniu do kapłaństwa lub życia konsekrowanego.